Lubię gotować i umię gotować lecz czytając przepisy szukam w nich raczej inspiracji na nowe, ciekawe pomysły połączenia smaków.

Jako uczennica SP brałam udział z mamą w kursie gotowania organizowanym przez gastronomik a później w najgorszym okresie kartkowym ( uczyłam się wtedy w lo)– robiłam większość zakupów i gotowałam dla 4 osobowej rodziny obiady ( np. 3 obiady z 1 kurczaka).

Dzisiaj na pewno większe znaczenie przykładam do przypraw, bo i wybór inny i wzorce z innych kuchni dostępniejsze.

Robiąc tzw tygodniowe zakupy trudno zaplanować dokładnie składniki na tę czy inną potrawę.

Sztuką więc jest otworzyć lodówkę i ugotować zdrowy i szybki posiłek lub poczęstunek dla niespodziewanych gości z tego ........ co jest pod ręką.

Na całe szczęście mój syn nauczył się jeść od małego mamusine „miszungi” i dzisiaj jemy w równym stopniu ziemniaki, ryż, kasze, „naleźnikowate” i „kluskowate”.
Udało mi się ukształtować jego podejście w podobny sposób, w jaki mnie wychowano, tzn. „ to normalne, że człowiekowi coś bardziej lub mniej smakuje, ale to nie znaczy, że może nie jeść tego drugiego ( oprócz skrajnych przypadków – przypalenia, przesolenia itd.). wiele zachowań mogę wytłumaczyć ale dziecko np. odgarniające marchewkę?, zieloną pietruszkę? .... na skraj talerza BO ONO TEGO NIE LUBI !!! To oczywiście nie znaczy, że sama nie popełniłam żadnych , ocenionych po czasie , błędów wychowawczych.

Moja propozycja na potrawę z ziemniaków- to 100 w jednym, czyli propozycja, która może być zarówno tzw. „ przeglądem tygodnia” jak i elegancką potrawą – w zależności od tego ile mamy czasu, odwagi na eksperymenty i jakie możemy wydać na to środki.

Bazą jest forma zapiekanki, najlepiej z ugotowanych wcześniej ziemniaków nie za miękko ( w niektórych sklepach można już wybrać odpowiedni gatunek ziemniaków, które przy takich potrawach „ nie kruszą się” tak łatwo)– tak aby schłodzone dały się łatwo pokroić w plastry oraz  mieszanka śmietany i jajek i ser.
Zapiekanie w foremce wysmarowanej masłem lub oliwką -  zarówno szklanej jak i tortownicy ( którą można podając do stołu „otworzyć” ) najlepiej w piecu ale także w mikroweli ( na parze jaszcze nie próbowałam).
Plastry ziemniaków posypujemy przyprawami ( szczególnie gdy były gotowane „ w mundurkach”) i przekładamy tym czym chcemy – komponując właściwie smaki (wegetariańsko lub z mięsem).
Składniki nieziemniaczane  dobrze jest w miarę możliwości pokroić w zbliżone wielkością kawałki i muszą być wcześniej poddane w większości obróbce termicznej i najlepiej już doprawione ( w tym o smak „warzywka”)  ale przy sprawnym oku można posypywać dopiero ułożone warstwy ( smak nada jeszcze sos).
Kompozycje mogą być tradycyjne lub eksperymentalne – warstwy np. kiełbasa, parówki, kurczak lub inne mięso ( nawet mielone) lub ryba ( tuńczyk a nawet ryba wędzona), szynka, pieczarki, boczek, cebula, ....ale i ananas, morele, rodzynki. wmieszane w którąś z innych warstw ..... dobrze jednak nie przesadzać z różnorodnością.
Co najmniej 2 warstwy musi stanowić ser ( w środku i na górze – w zależności od pieca możemy posypać już w trakcie pieczenia ) i teraz - może to być żółty ser ( nie za chudy), mocarella, ser typu rokpol ale przy niektórych zestawieniach nawet twaróg. Zapiekanka może być też głównie serowa (3 gatunki).
Nie należy zapominać w elementach kolorystycznych i tu wystarczy trochę marchewki a może groszku, kukurydzy, obranego ze skórki pomidora, a może kapary, oliwki  ....
Niezbędny jest element zielony i tu preferuję szczypiorek (niż pietruszkę) ale można kupić inne świeże zioła.

Całość zalewamy roztrzepaną z jajkami śmietaną ( gęstą ale sami decydujemy – czy słodszą,czy kwaśną), którą w zależności od wcześniej użytych przypraw można wzbogacić o jogurt naturalny, musztardę lub koncentrat pomidorowy a może doprawić na lekko słodko dla kontrastu z pikantniejszą przyprawą warstw lub zabarwić lekko np. carry.....
W naszym domu istnieje określenie, że jeżeli potrawa nie ma czosnku – to brakuje jej duszy-  ale oczywistym jest, że można dodać go do sosu w znikomej ilości – jedynie dla wzmocnienia wyrazistości innych smaków.
Całość zapiekamy i tu ważne jest obserwować potrawę– inaczej jeżeli wyjmiemy wcześniej przygotowaną zapiekankę z lodówki a inaczej jeżeli zapiekamy z produktów np. układanych jeszcze „na ciepło”. Zapach rozchodzący się po kuchni jest najlepszym wskaźnikiem lub zbrązowienie sera na wierzchu. Możemy użyć też patyczka – przy dobrej proporcji śmietany i jajek całość zetnie się. Od nas zależy jak tłustych użyjemy produktów i ........... ile zjemy –

Nie bądźmy niewolnikami sztywnych przepisów a wtedy polubimy przygotowanie potraw i ten proces tworzenia może stać się  dla nas formą sztuki. Nawet jeżeli wyspecjalizowaliśmy  się w kilku potrawach to czas na odrobinę szaleństwa. A doświadczenie może uczynić z nas mistrza ( choć na miarę rodziny i znajomych )  i w tej dziedzinie.

SMACZNEGO

Anna Mackiewicz

Nie chcę powtarzać wcześniej podawanych ocen (szczególnie tych negatywnych ), jak choćby faktu braku do dziś, obiecywanych już przy likwidacjach placówek oświatowych w lutym zeszłego roku – zasad racjonalizacji tych placówek i standaryzacji usług oświatowych. A prezydent planuje na ten rok zlikwidować kolejne „8 – 10”.

Skupię się zatem na pierwiastku ludzkim w pracy prezydenta. Choć jako belfer z krwi i kości zawsze szukam argumentów usprawiedliwiających niedobre uczynki, to wielu poczynań prezydenta i jego stosunku do innych ludzi nie mogę zrozumieć ani zaakceptować. Przykładów jest wiele – ograniczę się do 2 dowodów :

Spotkania z „mieszkańcami”.

Większość zgłaszanych na nich problemów jest znana i opisana przez m.in. Rady Osiedla. Prezydent woli jednak posłuchać o nich w świetle jupiterów, rozdając jabłka. A równocześnie lekceważy pracę rad osiedli. Np. nie zwraca się w większości przypadków o ich opinię a nawet kilka razy na sesji na pytanie radnych o zdanie RO w omawianej sprawie stwierdzał, że nie widzi takiej potrzeby. Stało się tak np. przy uchwałach o likwidacji przedszkoli i szkół – negatywne opinie RO po prostu zaginęły.

Miasto z tego powodu straciło dużo pieniędzy — mówi Mackiewicz. — Przecież starsi ludzie spoza Bydgoszczy sporadycznie tu przyjeżdżają odwiedzić lekarza, czy rodzinę. Przepis koniecznie trzeba zmienić, chyba że prezydent zaprezentuje wiarygodne wyliczenia wskazujące duże straty w naszym budżecie po takiej zmianie

Kto to jest – człowiek ?

Nie zmieniając zapisu uchwały o sieci przedszkoli publicznych i niepublicznych (stanowiących lokalne „prawo”) prezydent ogłosił konkurs na prywatyzację publicznych przedszkoli, zmuszając setki ludzi – dyrektorki, pracowników i rodziców do podjęcia w ciągu kilku dni decyzji i złożenia pod szantażem wniosków o prywatyzację placówki. Do dziś gdy przypomnę sobie tamte dni budzą się we mnie złe instynkty. Można widać nie mieć szacunku do innych ale na takie lekceważenie człowieka należy reagować

Jedynym pozytywnym efektem takiego traktowania (jest wiele innych przykładów) jest uaktywnienie się rodziców. Szkoda jednak, że poczucie współodpowiedzialności za to co się dzieje w ich placówce i oświacie zwiększa się w takich warunkach.

Anna Mackiewicz

Po interwencji ‚„Gazety” bydgoscy radni zmienią bzdurny przepis komunikacji miejskiej. Pasażerowie po 65. roku życia, niezależnie od tego, gdzie mieszkają, mają jeździć autobusami i tramwajami za darmo.

Absurdalny przepis, dyskryminujący starszych ludzi po 65. roku życia nie zarejestrowanych w naszym mieście opisaliśmy kilka tygodni temu w "Gazecie" Bydoscy radni przyznali, ze to bzdura choć sami 1.5 roku takie prawo uchwalili.

Po naszym artykule to postanowili to naprawić. Sprawą zajęła się radna Anna Mackiewicz (SLD), która zebrała podpisy swoich kolegów pod projektem uchwaly. Zaproponowała aby wszyscy ludzie powyżej 65.roku życia mogli podróżować bydgoską komunikacją za darmo.

Miasto z tego powodu straciło dużo pieniędzy — mówi Mackiewicz. — Przecież starsi ludzie spoza Bydgoszczy sporadycznie tu przyjeżdżają odwiedzić lekarza, czy rodzinę. Przepis koniecznie trzeba zmienić, chyba że prezydent zaprezentuje wiarygodne wyliczenia wskazujące duże straty w naszym budżecie po takiej zmianie"MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify">

— To nie będą wielkie koszty — twierdzi Daniel Sarol, zastępca dyrektora Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej.
Potwierdza to Felicja (Iwincińska, przewodnicząca rady miasta, która kontaktowała się z wójtami i burmistrzami okolicznych gmin. Na jej prośbę przedstawili oni szacunkową liczbę osób powyżej 65. roku życia, mogących korzystać z bydgoskiej komunikacji.— Rocznie będzie to nas kosztowało nie więcej niż 300 tys. zł — mówi Uwincińska. — To niewielkie obciążenie naszego budżetu, a choćby z czystej przyzwoitości nie należy zabierać starszym osobom takich przywilejów.

Zmianą przepisu bydgoscy radni zajmą się na najbliższej sesji. Przy okazji będą chcieli poprawić inny swój błąd, również związany z komunikacją miejską, ale dotyczący hooorowych krwiodawców.

— Zgodnie z przepisami mogą oni podróżować za darmo, pod warunkiem że wciągu roku oddali co najmniej dwa razy krew To niedopuszczalne żeby lodzie, którzy przez cale życie dzielili się swoją krwią z potrzebującymi, a dziś przykładowo sami są chorzy i już nie mogą jej oddawać, teraz nie mogli korzystać z takiego przywileju

KRZYSZTOF AŁADOWICZ